Białoruś

Głuszec zwyczajny (Tetrao urogallus)

Waga – samica ok.2,5 kg, samiec nawet 6 kg

Bardzo silnie zaznaczony dymorfizm płciowy. Samiec praktycznie dwa razy większy od samicy ozdobiony niepowtarzalnym w świecie przyrody ogonem zwanym wachlarzem. Największy europejski leśny kurak zamieszkujący niedostępne fragmenty borów i borów bagiennych (podgatunek T. urogallus volgensis).  Cały wygląd tego niezwykłego ptaka potęguje wielki, masywny dziób zwany klukiem. Okres toków przypada na pierwsze cieplejsze dni wiosny. Jego pieśń składa się z klapania, trelowania, korkowania i szlifowania. Pieśń głuszca nazywana jest przez miejscowych powiewem wiosny dlatego, że głuszce są bardzo wrażliwe na warunki pogodowe przez co intensywność toków zsynchronizowana jest z intensywnością nadchodzącej wiosny. Są to ptaki bardzo czujne, płochliwe i właściwie jedyną możliwością strzelenia koguta jest polowanie na tokach. Kluczowym elementem jest rozpoznanie przez myśliwego momentu szlifowania tokującego koguta, który podczas szlifu ślepnie, głuchnie i pozostaje kompletnie nie czuły na bodźce zewnętrzne. Całe polowanie ułożone jest właśnie pod szlif grającego kuraka. Toki głuszcowe należą do najciekawszych spektakli przyrodniczych, które każdy myśliwy powinien przeżyć w swoim życiu.

Cietrzew zwyczajny (Lyrurus tetrix)

Waga ciała – 750g samica, 1,5kg samiec

Podobnie jak u Głuszca bardzo silnie zaznaczony dymorfizm płciowy. Samiec przyozdobiony w czerwone korale oraz charakterystyczne pióra na ogonie zwane lirą. Zamieszkuje jednak zupełnie inne siedliska niż głuszec, bardziej otwarte zakrzewione fragmenty łąk i nieużytków. Toki również odbywają się nieco później, tuż przed i po wschodzie słońca. Pień cietrzewia nazwana jest bulgotaniem i czuszykaniem. Polowanie na tego kuraka również odbywa się podczas okresu toków. Jednak przyjmuje nie tak jak w przypadku głuszca formę aktywnego podchodu a raczej zasiadki w namiocie przygotowanym z gałęzi i traw. Są stałe miejsca gdzie cietrzewie odbywają toki, pojawiając się tam i ukrywając jeszcze pod osłoną nocy myśliwy ma duże szanse być świadkiem spektaklu, który odbędą koguty zlatujące się na tokowisko. W niektórych obwodach na Białorusi można łączyć polowanie na Głuszca z łowami na Cietrzewia.

Łoś europejski (Alces alces)

Wysokość w kłębie – 1,5-2,5m

Waga ciała – do 200 kg klempa, do 500 kg byk (w warunkach Europy)

Łoś europejski to największy ssak łowny. W Polsce ciągle objęty sztucznie podtrzymywanym moratorium. Budowa tego prawie półtonowego zwierza jest bardzo charakterystyczna. Długie, masywne badyle z białą skórą od strony wewnętrznej współgrają z końskim tułowiem zakończonym wielkim łbem pod którym majestatycznie zaznacza się bródka. Łoś nazywany jest melancholikiem. Rzeczywiście jest to zwierzę bardzo ciekawe, powolne i sprawiające wrażenie ospałego. Mimo tego ospałego wrażenia łoś jest doskonałym pływakiem (potrafi żerować nurkując na 2 m pod poziomem lustra wody), świetnie brodzi po podmokłych terenach a na lądzie potrafi rozpędzić się do 60 km/h. Naturalnym siedliskiem Łosia są rozległe tereny podmokłe. Latem większość diety stanowi roślinność bagienna, natomiast zimą w 90% przeważa żer pędowy, który zwierzę pozyskuje robiąc dotkliwe szkody w uprawach leśnych. Poroże przyjmuje formę badylarza, półłopatacza i łopatacza. Forma łopat wykształca się tylko u niektórych osobników po 5 roku życia. Kulminacja przyrostu poroża następuje między 6- 10 rokiem życia. Okres godowy zwany bukowiskiem przypada na późną jesień. W niektórych regionach w Polsce nakłada się z rykowiskiem jeleni co negatywnie wpływa na sukces rozrodczy łosi. Zachowanie łosi podczas bukowiska jest bardzo charakterystyczne, byk musi zostać zaakceptowany przez klępę zanim dojdzie do zbliżenia. Klępa ocenia byka głównie po tym jak traktuje on łoszaka znajdującego się opodal. Jest to zwierzę stosunkowo łatwe do podejścia i do polowania. Trudność stanowi spotkanie samotnych, starych łopataczy.

Wilk szary (Canis lupus)

Wysokość w kłębie – 70-90 cm

Waga – do 50 kg samica, samiec do 75 kg

Wilk jest najpowszechniejszym europejskim drapieżnikiem. Ze względu na skryty charakter życia i fakt przemieszczania się dziesiątek kilometrów w celu poszukiwania pożywienia niezwykle trudno określić jego liczebność nawet w przybliżeniu. Wilki żyją w skomplikowanych socjalnie grupach zwanych watahami. Każdy osobnik w watasze ma określoną funkcję z której musi się wywiązać. Wataha wilków jest terytorialna, wielkość terytorium zależy od dostępności pokarmu. Zdarzają się zaobserwowane wielkie watahy nawet po kilkanaście sztuk, jednak zazwyczaj osobników jest 5-6 (samiec i samica alfa, potomstwo wiodącej pary, wujostwo). Wilki to niesłychanie inteligentne, przebiegłe i adoptujące się do zmiennych warunków przyrody zwierzęta. Z tym drapieżnikiem związane jest sporo kontrowersji i różnych opinii na temat jego przyrodniczej roli, liczebności oraz sposobu ochrony. Co do jednego wszyscy są zgodni – wilk nawet na obszarach intensywnie użytkowanych łowiecko ulega ekspansji terytorialnej na obszary dotychczas przez niego nie użytkowane. Są dwa główne sposoby polowania na ten gatunek: polowania zbiorowe we fladrach oraz polowania indywidualne z zasiadki przy padlinie.

Żubr europejski (Bison Bonasus)

wysokość w kłębie – 150-180cm

waga – samica 400-600 kg, samiec 700-900 kg

Jedyny dziki przedstawiciel z rodziny wołowatych w Europie. Zwierzę zachwyca masywną budową, na pierwszy rzut oka od razu widać mocno rozwinięty kłąb i wielki łeb z szerokim czołem pod którym zwisa obita broda. Żubry to zwierzęta stadne zamieszkujące w Europie tereny Polski, Słowacji, Ukrainy, Białorusi i Niemiec. Na ziemiach Polskich towarzyszy im bogata historia z fluktuacjami liczebności na które wpłynęły głównie wojny światowe. W Polsce największa populacja zamieszkuje Białowieski Park Narodowy, druga pod względem liczebności zamieszkuje Bieszczady. Poza tym żubry spotkamy na Poligonie Drawsko-Pomorskim, w Puszczy Knyszyńskiej oraz w Puszczy Boreckiej. Żubr to roślinożerca preferujący zróżnicowaną dietę obfitą w rośliny lasów, śródleśnych łąk jak również pól uprawnych. Na Białorusi, w obszarze Białowieskiego Parku Narodowego spotkamy najliczniejszą populację Żubrów. Białorusini nieco inaczej podchodzą do ochrony tego gatunku, dzięki czemu populacja z za naszej wschodniej granicy cechuje się lepszą kondycją i ma naprawdę dziki charakter. Podchód stada żubrów jest bardzo trudny co sprawia, że nie jest to zwierzę łatwe do pozyskania. Polowania na ten gatunek na Białorusi przyjmują bardzo ciekawą formę, a ze względu na poziom trudności na zawsze pozostają w pamięci myśliwego.